Vruchtenduifprofiel
Waaliaduif (Treron waalia)
Soort in één oogopslag
De waaliaduif (Treron waalia) is een middelgrote groene duif van Afrikaanse savannes en droge gebieden en van zuidwestelijk Arabië. Kenmerkend zijn het olijfgroene lichaam, purperen schoudervlekken en de felgele buik. Deze monotypische soort heeft een veiliggesteld bestand binnen het Europese Vruchtduivenproject.
- Verspreiding
- Savanne- en droge gebieden van West-Afrika via de Sahel tot Sudan, Ethiopië, Somalië, Uganda en Kenia; daarnaast zuidwestelijk Arabië en Socotra.
- Grootte / kenmerken
- ca. 28–30 cm | olijfgroene tot groenachtig grijze kop en bovenzijde, purperen schoudervlekken en felgele onderzijde | geslachten uiterlijk gelijkend, vrouwtje meestal iets matter
- Status
- Projectbestand veiliggesteld
Beschrijving
De waaliaduif komt voor van de West-Afrikaanse Sahel via noordoostelijk en oostelijk Afrika tot het zuidwesten van het Arabische schiereiland en Socotra. Kop, hals en bovenborst zijn olijf- tot groenachtig grijs, de vleugels donker olijfgroen en de onderzijde opvallend geel. Purperen schoudervlekken vullen het patroon aan. Mannetjes en vrouwtjes lijken uiterlijk sterk op elkaar, hoewel vrouwtjes iets matter kunnen zijn. De soort is monotypisch en volgt regionaal het aanbod van vruchtdragende bomen, waarbij vooral vijgen veel worden gegeten.
Profiel & korte gegevens van Waaliaduif
| Nederlandse naam | Waaliaduif |
|---|---|
| Duitse naam | Waaliagrüntaube |
| Wetenschappelijke naam | Treron waalia |
| Geslacht | Treron |
| Categorie | Treron - groene duiven |
| Verspreiding | Savanne- en droge gebieden van West-Afrika via de Sahel tot Sudan, Ethiopië, Somalië, Uganda en Kenia; daarnaast zuidwestelijk Arabië en Socotra. |
| Ondersoorten | Monotypisch; momenteel worden geen ondersoorten algemeen erkend. |
| Grootte / kenmerken | ca. 28–30 cm | olijfgroene tot groenachtig grijze kop en bovenzijde, purperen schoudervlekken en felgele onderzijde | geslachten uiterlijk gelijkend, vrouwtje meestal iets matter |
| Status | Projectbestand veiliggesteld |
Leefgebied en natuurlijk verspreidingsgebied
Droge en vochtigere savanne, open boslandschap, beboste rivierdalen, galerijbos, oases en andere plaatsen met vruchtdragende bomen.
Voeding binnen het Europese Vruchtduivenproject
De soort eet hoofdzakelijk vruchten en gebruikt vooral vaak vijgen. De vroegere bewering dat vrijwel uitsluitend één vijgensoort wordt gegeten is niet veralgemeend. In menselijke zorg moet een gevarieerd vruchtenrantsoen worden gecombineerd met uitgebalanceerd aanvullend voer voor frugivore duiven.
Houderij binnen het Europese Vruchtduivenproject
Deze actieve en sociale soort heeft een ruime, goed gestructureerde en permanent vorstvrije volière nodig met vrije vliegroutes, zitstokken van verschillende dikte en beschermde terugtrekmogelijkheden. Meerdere voerplaatsen vergemakkelijken de huisvesting van kleine groepen. Het veiliggestelde bestand moet op herkomst en afstamming geregistreerd blijven.
Kweek en nakweek
Bied rustige, goed beschutte en stevige nestplaatsen met geschikt takmateriaal aan. Bij het veiliggestelde projectbestand moeten paarvorming, individuele identificatie, afstamming, eileg, uitkomst en ontwikkeling van jongen consequent geregistreerd blijven.
Ondersoorten en systematiek
Monotypisch; momenteel worden geen ondersoorten algemeen erkend.
Bijzonderheden over de soort
De gele buik onderscheidt de soort duidelijk van de Afrikaanse papegaaiduif. De waaliaduif is monotypisch en komt naast Afrika ook voor in zuidwestelijk Arabië en op Socotra.
Beschermingsstatus
| IUCN | Niet bedreigd |
|---|---|
| CITES | Niet vermeld |
| EU-soortenbescherming | Niet vermeld |
| Ringmaat | 8,0 mm |
Aanvullende bronnen
Afbeeldingen van de Waaliaduif
Beeldverantwoording
- Waalia-Taube (© Angelika Zastrow)
- Waalia-Taube (© Simon Bruslund)
- Waalia-Taube (© Johannes Pfleiderer)
